بهار توبه شکن می رسد چه چاره کنم
...
گفت یعنی چیزی یا کسی را دوست داری ولی نمی خواهی نزدیکش شوی..
شاهد:
حاشا که من به موسم ِ گل ترک ِ می کنم
من لاف ِ عقل می زنم این کار کی کنم
مطرب کجاست تا همه محصول ِ زهد و علم
در کار بانگ بر بط و آواز ِ نی کنم
از قیل و قال ِ مدرسه حالی دلم گرفت
یک چند نیز خدمت معشوق و می کنم
کی بود در زمانه وفا جام می بیار
تا من حکایت جم و کاووس کی کنم
از نامه ی ِ سیاه نترسم که روز حشر
با فیض ِ لطف ِ او صد از این نامه طی کنم
کو پیک ِ صبح تا گله های ِ شب فراق
با آن خجسته طالع ِ فرخنده پی کنم
این جان ِ عاریت که به حافظ سپرد دوست
روزی رخش ببینم و تسلیم ِ وی کنم
هر چه دست و پا می زنم که به مدد عقل فردی و جمعی و ... بگویم اتفاقی نیفتاده وقتی که اتفاقی افتاده خوب افتاده!